Na een lange periode van stilte hier weer een update van de stand van zake. Vorige maand hadden we het schuimincident, soortelijke taferelen hebben zich voorgedaan met babypoeder. Niet schuimend maar wel een puinhoop en een geur die je even doet vergeten dat je in een hydraulisch laboratorium aan het werk bent. Dit alles in een poging een hoogtemodel van het wateroppervlak te maken met een laser. Helaas is dit niet gelukt, heeft het mee een dag schoonmaken gekost en ik heb nu flessen babypoeder over.
In Engeland dicteren de ‘Health and Safety’ regels de dagelijkse gang van zake, tot ongenoegen van menig wetenschapper. Het komt neer op strikte, soms overdreven, regels over het gebruik van stoffen en apparatuur, en het doen en laten in het lab. En dat vergezelt met kilo’s papier werk. Het hoogtemodel / babypoeder verhaal werd uitgevoerd met hulp van twee collegas uit Durham, zij hebben het apparaat dat hoogtemodellen maakt (potentieel gevaarlijk als je je oog voor de laser houdt en geforceerd je oog open houdt). Het toeval wil dat diezelfde dag een Health and Safety inspectie zou plaatsvinden. Deze lui hebben een reputatie als zeiksnorren dus we gapten of we wel ons eet diploma hadden gehaald en geschikt waren om onze lunch te eten. Die middag kwam de inspectie langs, afdeling Durham was al naar huis. Het inspectie comité (witte jassen, notitieblok) inspecteerde bijna elke vierkante inch. Het gebruik van de apparatuur was gelukkig goedgekeurd, er werd helemaal niets gevraagd over de dikke laag babypoeder die rond dreef en ze wilden ook niet weten hoe een vork-lift van 1.5 ton in het lab terecht was gekomen. Toen het comité wilde vertrekken dook een van de leden in de prullenbak en haalde hier een lunch verpakkingen uit, hij was not amused. Om de veiligheid van de wetenschapper te waarborgen zijn nu alle labs uitgerust met bordjes dat eten en drinken onder geen omstandigheid toegestaan is.
De experimenten zijn inmiddels helemaal klaar en het model is gedemonteerd, dat laatste in een fractie van de tijd van het optuigen van het ding. Nu ben ik bezig met het verwerken van de data, en het schrijven van een artikel over de stabiliteit van riviersplitsingen. Dat doe ik tot aan kerst, dan ben ik klaar hier. Voor wie dit nog niet via andere media meegekregen heeft: in januari begin ik als promovendus in Utrecht. Dan ga ik proberen in de komende vier jaar antwoord te geven op de vraag op het op Mars heeft geregend.