Weblog

Nog ruim een week en dan is het klaar. Het onderzoek is af, een eerste versie van het artikel is klaar en er wachten nog wat correctie klusjes en losse werkzaamheden. Volgende week nog even snel naar een sedimentologen congres in Southampton, dan inpakken en terug naar huis! Het was leuk, maar het is ook wel weer fijn om weer terug te gaan. Fijn om iedereen in Nederland weer te zien, maar het is ook jammer of afscheid te nemen van de mensen hier. Mensen missen met het vooruitzicht ze snel weer te zien vind ik minder vervelend dan het vooruitzicht om waarschijnlijk voor altijd afscheid te nemen van een paar huisgenoten die goede vrienden zijn geworden. Hopelijk worden de voornemens elkaar ooit op te zoeken, waar dan ook ter wereld, werkelijkheid.

De sneeuw is inmiddels gesmolten, maar gelukkig hebben we de fotos nog. Evenals de fotos van de kerstlunch met o.a. Japanse curry, Indiaase curry, Duitse aardappel salade, gebraden eend. De taart is mijn creatie.

Na een lange periode van stilte hier weer een update van de stand van zake. Vorige maand hadden we het schuimincident, soortelijke taferelen hebben zich voorgedaan met babypoeder. Niet schuimend maar wel een puinhoop en een geur die je even doet vergeten dat je in een hydraulisch laboratorium aan het werk bent.  Dit alles in een poging een hoogtemodel van het wateroppervlak te maken met een laser. Helaas is dit niet gelukt, heeft het mee een dag schoonmaken gekost en ik heb nu flessen babypoeder over.

In Engeland dicteren de ‘Health and Safety’ regels de dagelijkse gang van zake, tot ongenoegen van menig wetenschapper. Het komt neer op strikte, soms overdreven, regels over het gebruik van stoffen en apparatuur, en het doen en laten in het lab. En dat vergezelt met kilo’s papier werk. Het hoogtemodel / babypoeder verhaal werd uitgevoerd met hulp van twee collegas uit Durham, zij hebben het apparaat dat hoogtemodellen maakt (potentieel gevaarlijk als je je oog voor de laser houdt en geforceerd je oog open houdt). Het toeval wil dat diezelfde dag een Health and Safety inspectie zou plaatsvinden. Deze lui hebben een reputatie als zeiksnorren dus we gapten of we wel ons eet diploma hadden gehaald en geschikt waren om onze lunch te eten. Die middag kwam de inspectie langs, afdeling Durham was al naar huis. Het inspectie comité (witte jassen, notitieblok) inspecteerde bijna elke vierkante inch.  Het gebruik van de apparatuur was gelukkig goedgekeurd, er werd helemaal niets gevraagd over de dikke laag babypoeder die rond dreef en ze wilden ook niet weten hoe een vork-lift van 1.5 ton in het lab terecht was gekomen. Toen het comité wilde vertrekken dook een van de leden in de prullenbak en haalde hier een lunch verpakkingen uit, hij was not amused. Om de veiligheid van de wetenschapper te waarborgen zijn nu alle labs uitgerust met bordjes dat eten en drinken onder geen omstandigheid toegestaan is.

De experimenten zijn inmiddels helemaal klaar en het model is gedemonteerd, dat laatste in een fractie van de tijd van het optuigen van het ding. Nu ben ik bezig met het verwerken van de data, en het schrijven van een artikel over de stabiliteit van riviersplitsingen. Dat doe ik tot aan kerst, dan ben ik klaar hier. Voor wie dit nog niet via andere media meegekregen heeft: in januari begin ik als promovendus in Utrecht. Dan ga ik proberen in de komende vier jaar antwoord te geven op de vraag op het op Mars heeft geregend.

Nee, ik ben niet een weekje naar de Spaanse kust geweest voor een korte vakantie, laat dat duidelijk zijn. Wél heb ik bijna soortgelijke taferelen in het lab geproduceerd. Waar ik de afgelopen week mee bezig ben geweest is het zogenaamde particle tracking. Men gooit een stuk of 15000 kleine balletjes in het water en maakt er een video van, hier is de stroomrichting en snelheid af te leiden.

We hadden in het lab witte deeltjes, ik heb wit grind in mijn model en dat gaat niet werken, wit op wit. Dus heb ik zo’n 15000 witte bolletjes zwart geverfd. Tot zo ver niets aan de hand. Maar, deze balletjes bleven aan elkaar plakken in het water, ook niet goed. Om dat op te lossen leek het ons een goed idee om de oppervlakte spanning van het water te breken, en dat is precies wat zeep doet. ‘This will be enough’ was het oordeel van onze lab-techneut. Voor het resultaat: zie de foto’s:

Het schuim is ondertussen tot een acceptabele hoeveelheid gereduceerd.

Het semester begint morgen. Ik heb niets met colleges te maken, dus voor mijn werk hier maakt het niet zoveel uit. Maar het is hier de afgelopen week volgelopen met nieuwe studenten en huisgenoten. Een enorm verschil. Het rustige had wel wat, maar het gezellige heeft ook wel wat. Onevenredig veel Indiers, verder een paar Chinezen, een gevarieerd assortiment aan Europeanen en wat random andere lui. Best interessant eigenlijk, alleen jammer dat er geen Britten zijn.

M’n onderzoek loopt nu best goed. Vorige week met de echte metingen begonnen en het ziet er allemaal goed uit. Erg saai trouwens om te doen, hele dagen routine werk. Hopelijk gaat het zonder al te veel tegenslagen en kan ik er binnenkort wat resultaten van laten zien.

Een filmpje en een aantal fotos.

Korte uitleg: het water wordt vanuit een reservoir naar een tank bovenstrooms gepompt, deze wordt gevuld van onder en het water stroomt er vervolgens uit. Een gaasje maakt de stroom wat egaler. Vervolgens stroomt het het model door, deze heeft een helling van 1/1000 (mm per meter). Aan het eind stroomt het, nadat het iets wordt tegengehouden door een stuw, weer in het reservoir.

Dat ding wat er in hangt is een rijtje met UDVP-transducers (ultrasonic Doppler velocimetry profiler). Deze wordt aangestuurd door een hyper moderne computer (zie fotos).

De liniaal die te zien is heb ik gebruikt als baak bij het instellen van het verhang. Met een gewoon landmeet apparaat, maar met een iets nauwkeurigere baak dan gebruikelijk. Ondertussen staat er ook nog een rek overheen met een karretje waar de meetapparatuur iets beter mee te te positioneren is.